RÜZGAR BİLE SUSKUN ARTIK
Özlemin yaktı kavurdu sol yanı,
gözlerim bir boşluğa takılıp kaldı.
Zaman ağır,
saatler zincir vurmuş gibi bileklerime.
Bir rüzgâr esse,
belki getirir sesini
belki savurur kokunu,
ama rüzgâr bile suskun artık.
Yalnızlığım büyüdükçe
adını fısıldıyor duvarlar,
ben ise sadece
daha derin bir sessizliğe gömülüyorum

YORUMLAR