Nöbetçi Eczaneler
YALNIZLIK SOKAĞI
Bir akşam vakti,
gökyüzüyle dertleşirken yorgun kalbim,
rüzgâr geçti yüzümden —
adı sensizlikti.
Bir pencere ışığında
gülüşün yankılandı uzaktan,
ama o ev artık bizim değildi,
ve sen çoktan gitmiştin.
Bir çocuğun ağlayışı gibi
sustu içimde umut.
Kelimeler bile benden korktu,
suskunluğa sığındım.
Ve ben,
bir şiirin son dizesinde
kaybolan noktayım artık,
kimsesiz, sessiz,
sana yazılmış ama sana ulaşamayan
YORUMLAR