KÜL OLAN ZAMAN
Bir gün sustu yollar,
Ayak izlerin kayboldu toprağın içinde.
Ardında kalan sessizlik
En gürültülü fırtına oldu bana.
Seni çağırdı ellerim,
Ama boşluk yankı verdi,
Soğuk duvarlar,
Taş kesilmiş geceler.
Ne kadar koşsam
Yetişemem artık sana,
Çünkü sen çoktan
Kül olan zamana karıştın.

YORUMLAR